حکم 2 چاپ
پنجشنبه ، 5 شهریور 1388 ، 11:12
                                                    بسم الله الرحمن الرحیم
                           از حکمت های حضرت امیرالمؤمنین صلوات الله و سلامه علیه
                             در محضر آیت الله استاد محمد شجاعی (مد ظله العالی)

                                            اَکیَسُ الناس مَن رَفَضَ دُنیاه 
                                                    غررالحكم جلد1 ص370

  زیرکترین و زرنگترین مردم کسی است که دنیا را یک دفعه کنار بگذارد؛ هر چه غیر خداست با خودتان تطبیق کنید، با عملتان؛ اینها برای تطبیق است، اگر کسی بخواهد دنبال قضیه را بگیرد. این « خودتان » گفتن باعث می شود انسان خودش را تطبیق نکند؛ « خودمان ».
                      پس کلام پاک دردلهای کور                   می نپاید می رود تا اصل نور

کلام پاک وقتی به دل من رسید، اگرجای خود را ندید، می رود به اصل خود. باید گوش شنوا باشد نه از آن گوشهایی که بین دو گوش سوراخ است؛ از این می شنود و از آن بیرون می رود.
هر کلام پاکی، قرآن فرمایشات معصومین علیهم السلام، همه حقایق عبودی، حِکَم هستند؛ حال بخشی از سخنان حضرت علی علیه السلام را حِکَــم نامیده اند ولی همه حکم هستند .
مَن یُوت الحکمة فقد اوتی خیرا کثیرا(سوره بقره 269)
لقد اتینا لقمان الحکمة ( لقمان 12)

                      پس کلام پاک دردلهای کور                   می نپاید می رود تا اصل نــــور 
                      وان فسون دیو دردلهای کـژ                  می رود چون کفش کژدرپای کژ 
                                                                                                     (مولوی)
این مال ماست در مقابل آن کلام پاک.
اگر دیدید اینها که شنیده ایم از قرآن و روایات، در دل ما جا نکرده و ما عوض نشدیم، ( من همان خاکم که هستم، البته عوض شدن نیست، بدتر شدن است ) این جور هم هست؛ چرا؟ پس کی، پس چطور؟ اگر اینها حقیقت است پس چه باید کرد؟