حکم4 چاپ
سه شنبه ، 10 شهریور 1388 ، 07:53

                                                   بسم الله الرحمن الرحیم
                             از حکمت های حضرت امیرالمؤمنین صلوات الله و سلامه علیه
                                 در محضر آیت الله استاد محمد شجاعی (مد ظله العالی)

                                                                 لا تُـحصَلُ الجَنةُ بالتَمَنّي
                                                       غررالحکم ج1 ص193 

بهشت با آرزوها به دست نمی آید. به نجات اخروی رسیدن، از آتش نجات پیدا کردن و به جنت راه پیدا کردن، حاصل نمی شود و به دست آورده نمی شود، با آرزو.
با آرزو که مسئله به جایی نمی رسد؛ آرزو نه؛ مجاهدت، عمل.

                                                    مَن لَم یُـجاهِد نَفسَهُ لَم یَنَل الفُـوز 
                                                   غررالحکم ج2 ص428

کسی که با نفسش به جهاد نپردازد، هرگز فائز نمی شود؛ نائل نمی شود به رستگار شدن، نجات پیدا کردن. در قرآن هست: « اولئک هم الفائزون » یعنی آنها که نجات پیدا می کنند و به جنت می رسند.

                                                                       لا اَمانَـةَ لِمَكُـوِرٍ
                                                      غررالحکم ج2 ص509
                                    
آدمی که مکر می کند، انسان نباید به او اعتماد کند؛ امانتی برای مکور نیست؛ امین نیست.
غدور همان بیان دیگری است؛ مکر و غدر در یک ریزه کاری هایی با هم فرق دارند. حِکم حضرت، پُر است در این موارد و در هر حکمتی به چیزی اشاره شده است.
حیله گر فریب می دهد، کسی که برای کسی کاری می کند، قدمی برمی دارد، معامله ایی می کند، رفتاری با او می کند که او را از آنچه که مصلحت یک انسان بهشتی و نجات یافته است، باز می دارد.
انسان کاری بکند با کسی، قدمی بردارد در خصوص کسی، راهی نشان دهد، پیشنهادی کند، در حقیقت او را از راه انسان بازداشتن است و لو آن طرف نفهمد، و فکر کند به مصلحتش است ولی خود این طرف می فهمد؛ این انسان ایمان ندارد. این کار انسان را از انسانیت باز می دارد که چه راهی باید داشته باشد.